Voor zij die het graag eens bekijken, hier is mijn collectie filmpjes (en de series kan je van daaruit ook zien). Mijn voornaamste bezigheid op luie doordeweekse avondjes
Sommigen onder jullie wisten al enkele dagen van deze beslissing, anderen zullen het hier voor het eerst lezen. Ik ben op een bepaald punt gekomen in mijn leven – zoals jullie wel al konden lezen – dat ik er mentaal sterker voor sta dan ooit tevoren en dat het ook op vlak van werkzekerheid een beetje rooskleurig begint uit te zien. Echter, het werd tijd dat ik ook de nodige aandacht ging besteden aan de ‘fysieke’ Jan, daar is nog wat werk aan. Mijn uithouding is niet meer wat het moet zijn (als de spiertjes meewerken) en ook het algemene gevoel bij mezelf is vaker wat minder. Dus, gaan we die dingen aanpakken. Dringend.
Ik heb besloten om vanaf nu het ‘NSNC’-projectje aan te vatten. En er niét meer mee te stoppen. Ik heb het al enkele malen op twitter verkondigd, cryptisch, zonder veel uitleg, maar het is niet zo indrukwekkend tót ik een paar weken/maanden verder zal zijn.
No smoke, no coke.
De twee dingen waar ik zélf van vind dat ze geen bijdrage leveren aan mijn positief gevoel, moeten eruit, want net die twee dingen maken dat ik mij vaak fysiek (en mentaal ook een beetje) minder voel. Lusteloos, geen honger, hoofdpijn… het zijn allemaal rechtstreeks en onrechtstreeks gevolgen van mijn verslaving, mijn nood aan sigaretten en cola. Nu ja, nood. Ik dacht vroeger ook nood te hebben aan mijn auto. Of televisie. En ook dat gaat – mits af en toe een voertuig in bruikleen te nemen – verbazingwekkend goed. Waarom dan niet stoppen met roken? Ik weet dat het mij op een dag zuur zal opbreken als ik zo verder doe – die wake-up call heb ik al gehad bij de check-up van de NMBS – en financiëel zou het mij ook geen windeieren leggen.
Velen van jullie – vooral zij die me al enkele jaren kennen – zullen denken dat ik dit weer niet zal volhouden, dat ik het toch weer opgeef. Maar neen, kijk, er is een kléin verschil tussen de oude Jan en degene die deze post aan het schrijven is. De oude Jan had een externe reden nodig om te stoppen. Een vriendinnetje, een job, weet-ik-veel. Maar de enige echt belángrijke reden, ben ikzelf! En gezien ik toch al zo hard aan mezelf gewerkt heb, denk ik dat dit de ideale stap is om te werken naar een nog positiever zelfbeeld én een gelukkiger mensje.
Bij deze dus, vanaf nu, en tot onbepaalde duur, zweer ik de sigaretten af. En de cola wordt beperkt tot café of jeugdhuis, en niet meer de voorraad thuis in de frigo. Die wordt vervangen door water of melk.
Omdat ik het waard ben en omdat ik het voor mezélf moet doen, niet voor een ander.
Hoi Jan,
Een aantal maanden geleden heb je voor jezelf besloten om een stap terug te zetten – of eerder vooruit – en eindelijk hulp te vragen bij de dingen waar je het moeilijk mee had. Ik vond het moedig van je, indrukwekkend. Weinigen hebben het lef om eerlijk te zijn over hun tekortkomingen, nog veel minder durven er openlijk mee voor de dag komen. Ik heb me bij momenten afgevraagd of je focus op dat moment wel juist lag, daar je in je toenmalige blog vaker met de vinger wees en de negatieve factoren in je leven aan anderen (én jezelf) toewees. Vandaar deze brief, omdat ik de Jan die ik vandaag mocht ontmoeten een ander persoon was. Je verbaasde mij in elke zin, je positiviteit, je levenslust, je plannetjes… ook al doe je er nog steeds geheimzinnig over, ik geloof in je en ik wéét dat je ook daarin zal slagen. Vandaar deze brief, om je een hart onder de riem te steken en even te laten zien wat ik vind van de veranderingen in je leven.
Je hebt duidelijk leren relativeren. Waar je vroeger aanleunde bij wat men wel eens als ‘borderline’ omschrijft, het zien van de dingen in louter zwart-wit, kan je nu veel gemakkelijker nuances leggen. Leren met kritiek omgaan, leren dat mensen niet énkel goed of énkel slecht zijn, dat iedereen een beetje van beide in zich heeft. Het zoeken én het vinden van een gulden middenweg. Dat zijn dingen die ik je nu wel vaker zie doen. Blijven doen!
Je hebt je assertiviteit teruggevonden. Niet langer zullen mensen je dicteren wat je moet doen, of eerder, het komt niet meer zo over naar jou toe. Je leerde al gauw dat mensen hun aan- of opmerkingen, hun visies en hun tips niet bindend of verplichtend waren, maar dat ze er waren als handvaten om je verder te helpen. Jij, die altijd dacht dat mensen je dingen wilden opdringen, beseft nu dat die mensen het vaker goed dan slecht met je voor hadden. En je durft nu terug in discussie te gaan en ‘open kaart’ te spelen, in plaats van braafjes ja te knikken en vanbinnen je frustraties te laten oplopen.
Je lacht terug. De negativiteit is verdwenen, Jan straalt weer zoals nooit tevoren. Het is als het ware een nieuwe persoontje in hetzelfde lichaam, al is ook daar de strenge kant een beetje naar de achtergrond verdwenen, die glimlach doet immers wonderen. En dat lachen heeft zijn effect op de mensen die je ontmoet. En op je blik op de toekomst, blijkbaar, want ik heb je nog nooit zo vol vertrouwen gezien.
Je weet ook wat er fout zat. Beseffen dat je zelf de pedalen kwijt was, was één ding. Beseffen dat de dingen die je op de vorige blog plaatste niet altijd even rooskleurig waren, was iets anders. Je hebt een aantal mensen pijn gedaan, geschoffeerd en vaker wel dan niet de accenten wat verkeerd gelegd. Maar dat was een deel van het proces, beseffen dat die dingen de frustraties waren maar niét de oorzaken. De oorzaak was een combinatie van onnoemelijk veel factoren, maar je had ze nooit bij anderen mogen leggen. Nu goed, ook daar ben je uit. Je weet nog steeds wat je aan je vrienden en familie hebt, aan je tweeps en aan de mensen rond je in het algemeen. Blijf eerlijk naar jezelf én hen, en ook dan zal je ‘the big picture’ zien.
Je hebt een droom. Dat plan dat je wil verwezenlijken is geen zékerheid, maar wel een zeer breed pad om te bewandelen in de toekomst. Je droomde er al lang van, maar twijfelde om de stap te zetten. Schrik voor de reactie van anderen, schrik voor je zelfvertrouwen, schrik om te falen. Die laatste zie ik wel nog af en toe, maar je bewijst keer op keer dat je het wel kán, als je je stress maar onder controle houdt. Rust op tijd, luister naar je lichaam en blijf werken aan dat pad, want ‘jouw weg’ is de enige die je gelukkig kan maken. Blijven werken daaraan!
En last but not least, integendeel, je leeft terug voor jezelf. Je hebt beseft dat je niet met twee moét zijn om gelukkig te worden, dat je ook je geluk in kleine dingen kan vinden. Eens koken, een optredentje bijwonen, gaan winkelen of iets gaan drinken, een boek lezen of een film kijken, je kan ook in die dingen jezelf weer terugvinden. Vooral nog, je hebt geleerd dat die dingen je gelukkig maken, en dat ‘relaties’ of ‘liefde’ in de toekomst een optie zijn, geen must. Je bent met je voetjes in de realiteit gaan staan in plaats van je in je hoofd te focussen op die droom, dat gezinnetje. Dat komt wel, maar daar mag je je niet op vastpinnen. Wat komt dat komt, en dat weet je nu wel. Onderweg heb je genoeg momenten om te genieten van al de rest, en dan, als je het niét verwacht: *poef*. She’ll be there. One fine day.
Ik wil je nog één raad meegeven. Een quote die ik sinds kort op mezelf toepas en die voor jou zéker goed van pas zal komen.
I think of life itself now as a wonderful play that I’ve written for myself, and so my purpose is to have the utmost fun playing my part.
Vergeet niet dat ik altijd in je zal geloven en dat ik er altijd zal zijn, soms op je linker- en soms op je rechterschouder, om je bij te staan met raad en daad.
Als er iets is, zoek je maar de dichtsbijzijnde spiegel en dan zullen we nog eens een babbeltje slaan…
Veel liefs,
Jan